The Dooneybrothers

Foto's 2010

Vergaderen 4 maart

Dat na de laatste ijstijd het bloed weer begon te borrelen, moge duidelijk zijn.

Te meer het de 15e keer is dat de overtocht wordt gehouden.

Allerlei opties passeerden de revue om onze jubileumtocht wat extra luister bij te zetten.

Het meest spectaculaire idee, per helicopter, moest worden geschrapt, omdat er dan een gaatje in

het budget zou ontstaan dat ons de komende 54 jaar van de versnaperingen zou onthouden.

Om ons te behoeden voor dat soort van kastijding werd een vergadering belegd aan de Waddenzee.

Het puntje op de I werd geplaatst op het puntje van de pier in Holwerd, in restaurant "Land en zeezicht ",

waar ook de eiland-brothers waren vertegenwoordigd, waarvoor onze waardering.

Onder het genot van een hapje en het bekende drankje werden onze grijze massa's binnenste buiten gekeerd

om gezamelijk tot een acceptabel programma voor de "Brothers-on-Tour" te komen.

Na al het gewogene gewikt te hebben is er toch een goed plan in elkaar gesmeed.

Het deed ons goed te zien dat aan de pier al de nodige werkzaamheden werden verricht

om het slagen der tocht in alle soepelheid te doen verlopen.

*****

Vergaderen 19 mei

Daar er nog enkele I'tjes zonder puntjes waren, was voor vertrek nog een samenscholing

geregeld in onze Brothers-Pyramide te Oude Pekela om deze te plaatsen.

De brothers André en Gerben hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt

om moeders vleugels even te ontvluchten en gaven acte de présence, toppers.

Na wat voorbereidende aktiviteiten aan de stamtafel werd het strijdtoneel verplaatst

naar de Brotherssalon om de meer serieuzere zaken te bespreken.

  

Dit alles geschiedde onder de bekende strakke leiding van voorgezetene brother Bé,

die voor aanvang zo het lijkt hogere machten aan zit te roepen.

Voor eetbaar maken van de vleeslapjes hoefde dit niet, dat was zonder

herrie in de keuken in de vertrouwde handen van Braadhekke-brother Gerben.

  

Dat de publikreleesjons-brother Minco wat warrig is bleek maar weer uit het feit

dat deze zich thuis nog had vol gestampt met spagetti en gele vla.

De agenda werd desalnietemin door allen etend en voetbal kijkend  afgehandeld

Met enige pijn in het blauw-gele hart moest Big-Brother Rudi zich afmelden

voor de reis i.v.m. gezondheidsproblemen, sterkte en beterschap van deze kant.

Het puntje race-rubber Tornado voor de zondag werd helaas geschrapt.

Enkele magen en onze altijd lekkende beurs zouden dit niet doorstaan.

Dat erelidvandeoudeglorie-brother Ab ook een duit in het bekende zakje had gedoneerd

en Nederland met 2-1 van Mexico won gaf deze vergadering toch nog een beetje glans.

*****

19 juni, D-day

15 X

Dat het bijna voltallig brothersteam bij aankomst van de grensbrother M. en vrouw uit

Bad Nieuweschans als welkomscommitee buiten stond, deed brother M, zijn hart sneller kloppen.

Ondanks dat de verzameltijdslimiet volgens traditie weer eens ruimschoots was overschreden.

Ware het niet dat onze pinkeltjebrother J. nog schitterde door afwezigheid

en de sleutel van onze clubhuis in zijn zak had.

Solidair als de brothers zijn werd de schuld verschoven naar zijn nieuwe liefde.

Na het nuttigen van het bekende boter, kaas en gebakken eieren ontbijt

werd de "roling fridge" en kind geïntroduceerd om de overlevingskansen te garanderen

tijdens de lange reis naar het puntje van de pier van Holwerd.

Daar het weer wat onstuimig was en de Waddenzee beslist enige oneffenheden zou vertonen 

kregen de brothers van piloot G. wat leermomenten om de maaginhoud alvast te klutsen.

Bij elke verkeersdrempel werd het gaspedaal diep ingedrukt.

Daar de magen wel iets gewend waren bleven ongewenste gevolgen uit.

Om de vocht in-, aan- en opname uit te stellen tot de aanwezigheid op het eiland

werd besloten een "RASOVERDEPLAS" reis te maken met een heuze overdekte watertaxi.

  

   

Het feit dat er aan boord dus géén cateringfaciliteiten waren werd gelaten geaccepteerd.

Het werd een snelle "STUITERONTHEWADDEN" tocht en na een stief kwartiertje was

het plezier op de pier i.v.m. het weerzien met de eilandbrothers A. en G.

  

Na wat heen en weer gerace om ons voor een beursdebakel te behoeden was het

snel over de bult naar het echte Ameland waar het weer een warm welkom was op

de Zonnehoeve, waar door brother B. direkt als waarschuwing voor de rest van

de dorpsbewoners de inmiddels plaatselijk wereldberoemde Brothersvlag werd gehesen.

  

  

Dit alles gade geslagen doorde aspirantbrother Antoine Jean-Claude Frederiqua, kortweg Tonnes.

Kosten nog moeite werden gespaard om ook brother T. schoon en netjes te laten eten en drinken.

Dat het één wat beter lukte als het ander werd ook gezien zijn leeftijd getolereerd.

    

Na de altijd imponerende speech van de voorzitterbrother B., het overhandigen van de

"watzijnweblijdatwehierweermogenzijn"boeketten aan de dames en een broodje van de brothermother Frea

werd onse aspi-brother T.blij verrast met de jubileumoutfit, het oog wil ook wat.

  

  

Na volledig in het uniform gestoken te zijn, compleet met jubileumbutton, werd in het bijzijn van

de dames koers gezet naar de laatste rustplaats van de veel te vroeg overleden brother Onno.

De bloemlegging en de enkele minuten stilte maken altijd weer diepe indruk.

*****

De koers werd verlegd richting de vrolijke deunen in de verte, waar de uitnodigende open deur

van "de Welvaart" de brothers binnenlokte, hetgeen met weinig tegenzin ook gebeurde.

     

De stamtafel werd de skybox, met uitzicht op twee grote schermen om de door brother G.

zijn grote vriend Bert v.M. georganiseerde voetbalpot te kunnen aanschouwen.

De "ishetglasnuhalfvolofhalfleeg"discussie werd beëindigd met een Kleiner Flutsch, voor deze

gelegenheid getooid met rubber muts om besmetting te voorkomen, veiligheid voor alles.

  

Omringd door welwillend personeel en de ondersteunende klanken van de PUTKAPEL moest

onze skybox streng worden verdedigd tegen op zitplaatsen loerende gasten.

Het verhuren van een stoel voor een meter bier lukte ook niet zo 1,2,3.

In overleg met de belegeraars mochten de stoelen van de toiletbezoekende brothers

warm worden gehouden door de wat zwakkeren onder de omstanders.

Dat deze van het andere geslacht waren had vast iets te maken de hormonenproduktie.

  

De vele oranje kleuren in het etablisement en de driestemmig (* hard,vals en lelijk) gezongen voetballiederen

verhoogden ook bij de brothers "wezijnerweerbijendatisprihima"sfeer tot ongekende hoogte.

Gesteund door een niet nader te noemen biermerk (FIFA regel:wordt zatter met Blatter) werd

na het zingen van het Wilhelmus vahan Nahassouwe de wedstrijd tweedimensionaal gevolgd.

  

  

Alle missies werden met goed gevolg volbracht, dus feest in Hollum en Zuid-Afrika.

De door brother B. versierde oranje stropdas heeft de gemoederen nog lang bezig gehouden.

Om het kleinkapitaal wat te verdelen onder de rest van de  horecagelegenheden werd

de skybox vrijgegeven en werden de bij de meesten welbekende stappen ondernomen.

Samen met het één-mans-accordeon-orkest-op-klompen werd het Gronings volkslied ten gehore

gebracht en op verzoek ook het lijflied van aspi-brother T.: Trompeten-echo (op een accordeon??).

  

    

Groot was ook de vreugde bij het weerzien met de afvaardiging uit het mooie grensdorp

Bad Nieuweschans, welke onder aanvoering van de plaatselijke stenenstapelaarorganisator H.

zo links en rechts hun oren te luister legden, al dan niet hun dorst lessend.

Ook de brothers vervolgden hun weg, hier en daar een bezoekje afleggend.

Dat de bestellingen soms iets overdreven werden, getuigd onderstaande foto.

  

Al bellend, pratend, zingend en af en toe iets nuttigend werd de route afgelegd.

Veel muziek, creaties, vrienden en consumties verzachten de pijn van de lange voettocht.

  

  

Na de grote finale, die net als zo vaak bij de brothers, door het vocht als een kaarsje uitging,

werd langzaam koers gezet richting de Zonnehoeve, waar de door de plaatselijke Griek 

Jorgos Papadopoulos in elkaar gekokselde maaltijd werd geserveerd, hetgeen zeer in de smaak viel.

De brothers hebben gemeend hiervoor hulde te brengen aan hun reisorganisator.

De brothers B. en M. gingen voor het uitbuiken even horizontaal in hun tijdelijke brothershome,

in het geheel niet gestoord door het Hollumer Sankjes Festival in de keuken van de Zonnehoeve.

     

Onder de bezielende leiding van hun eigen Kermisklantbrother G. werden vele bekende

en minder bekende liederen ten gehore gebracht, volgens overlevering ook weer driestemmig,(* h.v.n.l.)

De Raad van Commissarissen heeft besloten de opnames hiervan te vernietigen.

Zonder dat ze de zon hebben zien zakken in de zee, werd na het strijken van het gele dundoek door

brother-mother Frea weer koers gezet naar het episch centrum,

teneinde zich te behoeden voor rimpels en andere uitdrogingsverschijnselen.

Opperbrother G. en zijn schaduwbrother J. kozen voor een alternatieve route en zijn voor de

rest van de nacht niet meer in de meute gesignaleerd, ondanks hun vel-gele reddingsvesten.

  

Brother T. genoot zichtbaar van de ambiance en het vocht, hierbij met vaste hand

en kundig terzijde gestaan door de overgebleven landbrothers, het Coctail Brothers Trio.

     

Dat leeftijd vaak samen gaat met wijsheid bleek uit het feit dat ruimschoots na het passeren

van het middernachtelijk uur de brothers B. en J. hun slaapmandje gingen opzoeken.

Brother M. nam vanaf dat moment de complete verantwoording van brother T. op zijn

toch al zo fragile schoudertjes, maar verzaakte nimmer in zijn zware taak.

Groot was de vreugde dat een briefje via de telefoon melding maakte van de vondst van

de afgedwaalde brothers, ook de alternatieve route eindigde gelukkig op de Zonnehoeve.

Dat solidariteit bij de brothers hoog in het vaandel staat is een bekend gegeven.

Snorbrother J. heeft na het toedekken van brother B. de schoenen weer aangetrokken

en verscheen weer op het strijdtoneel, zich zonder moeite snel aanpassend aan de jolijt.

Brother M. was hem dankbaar, gedeelde verantwoording is halve verantwoording.

Zo kon ook de aspibrother veilig door de nacht en over de weg worden geloodst.

Dat dit hun lukte werd ook door velen met bewondering bekeken.

Vele drankjes, gezangen en dansjes passeerden de revue.

  

Om voor het ontbijt toch nog enkele minuten slaap te pakken gingen de seinen om.

Om de nacht-1-daagse te doen slagen moesten er nog wel enkele vlaggen van het wegdek

verwijderd worden, maar snorbrother J. draaide zich daar niet voor om.

  

Dat aspibrother T. na het zien van het verkeersbord met de veerboot door wilde

lopen naar Scandinavië mocht de pret niet drukken, hij was onder begeleiding.

De vlag wordt gestreken vlak ná zonsondergang en niet vlak vóór zonsopgang.

Deze traditie schiep bij brother T. enige verwarring, zijn baken was verdwenen.

  

Na een kleine variatie op het Bootwateren werden de mandjes opgezocht.

Gezien de lichamelijke aktiviteiten van de al aanwezige brothers waren deze

al druk bezig zich voor te bereiden op de dag van morgen.

Al meende de schrijvende pers nog wel hier en daar een schorre vuvuzela te horen.

*****

de Sun Day After

Na al dan niet voldoende nachtrust was het ontbijten beblazen op de Zonnehoeve.

Er stond weer een *****ontbijt op ons te wachten met natuurkijk het kakelverse legsel

van de Hollumer Hoender Fok Vereniging, het maakt je weer mens.

Het cultureel bezoek aan het Reddingsmuseum werd voor onbepaalde tijd uitgesteld i.v.m. de openingstijd.

De brothers zouden naast vocht- ook in tijdnood komen.

Zoals altijd werd het programma soepel aangepast middels een afscheidstoernee door het dorp.

  

Waar een enkeling zich waagde aan een Spaatje vonden elders de gele en bruine rakkers

hun weg in de door droogte geteisterde slokdarmen van de brothers.

Het nabespreken van de avond c.q. nacht ervoor heeft altijd wat voeten in de aarde.

Onderweg werd nog wat informatie ingewonnen over de grootte van de consumptie-inname,

vermissingen en misdragingen, maar we hadden alleen +punten gescoord.

  

Dat dit 15 jaar heeft geduurd wordt door de desbeterffende instanties onderzocht.

Toen er onderweg meer gele jasjes werden gesignaleerd was er even reden tot paniek.

Maar het bleken de interieurverzorgers van Hollum te zijn.

Gerustgesteld werd de voettocht voort gezet naar de Welvaart waar ook geen noemenswaardige

misdragingen van de brothers waren gesignaleerd, het kon dus niet op.

Alleen de Jägermeister voor brother T.wel, maar die zocht zijn heil ook maar in het

door velen genuttigde geestrijk vocht van oom Fedde S. uit Dokkum.

Toen ook het spaatje uit het oog verdween en de vrouw des huises werd verwend

gingen de gesprekken al snel verder op het zo bekende hoog niveau.

  

     

De vele plaspauzes verhoogden de stofwisseling en de stemming onder de brothers.

Al is het woord stof in deze context ietwat ongelukkig, i.v.m. het vocht.

  

Dat de een wat vrolijker door het dorp liep als de ander had volgens traditie

iets te maken met het op handen zijnde afscheid van het mooie Ameland.

Richting de Zonnehoeve moest er nog even bezoekje worden gepleegd aan de Griffel.

Ook hier werd de (gesprek)stofjes weg gespoeld middels enkele versnaperingen.

  

  

Dat de inzameling voor een goed rapport misschien werd misbruikt voor het

betalen van de energierekening baarde de brothers toch wel enige zorgen.

Toen dit misverstand uit de wereld was werd nog even persoonlijk een woordje van dank uitgesproken

aan het personeel van de Wavisvaarder, dit alles onder het genot van een drankje en een pafke.

  

     

Dat opperbrother G. nog steeds geen roos van het merk Sonja heeft gevonden

heeft te maken met zijn kennis van de plantenwereld ter plaatse.

Brother B. had meer liefde en aandacht voor wat groeit, bloeit en vloeit.

  

Na het nuttigen van een balletje gehakt was het moment van afscheid nemen daar.

Memorabel was de afscheidsspeech van aspibrother T., die door zijn wijsgesproken en

weloverwogen woorden is toegevoegd aan het "Gilde der Dooneybrothers".

     

      

Eenmaal aan boord van de veerboot bleven opperbrother G. en en zijn schaduw benedendeks

om het eiland niet te zien verdwijnen achter de horizon, scheiden doet lijden.

 

  

       

De rest genoot nog even van de frisse zeelucht, een pafke, van elkaar en ein Frau mit Hund.

Dat het woord bootwateren verwarrend is, blijkt uit onderstaande foto.

                   

Het leed was snel geleden en de thuisreis werd onder het genot van een tukje ondergaan.

Zeer verheugd over het feit dat de piloot J. en de redakteur M. hier niet aan mee hadden gedaan

stapten de Pekelder Piraten Vrouwen in bij de brothersbus en werd koers gezet richting

Finsterwolde, waar gezamenlijk het laatste brothersavondmaal van 2010 werd genuttigd

in het snibbeltjesvleeseethuisje "Jimmy's houkje".

  

  

  

Na het het altijd indrukmakende slotwoord van brother B. werden de brothers weer

onder de hoede gesteld van hun (v)echtenotes, die hen veilig thuisbrachten.

*****

Terugziend op een zeer geslaagd weekend volgt er nu een kwisvraag:

Wie vroeg aan een drummer: Kin' joe de tropeet'n echo ook speul'n?

Het antwoord kunt u opsturen naar ons iemeeladres

*****

Het album met de grote foto's zijn extern geplaatst.

Klik HIER om het te bekijken.

 

Druk-, zet- en verhaal fouten voorbehouden.

Terug naar foto's

Gastenboek